De dag nadien, het is als een mooie begrafenis, alles is zo triest en toch ook zo mooi. We wandelen en tussen ons in onze vreugde en hun verdriet, die afwisselend een lichtheid en een zwaarte over ons laten komen.

We wandelen en zwijgen. Het water komt en gaat, de wind streelt en slaat onze gezichten, we kijken naar onze voeten die wegzakken in het zand en dan naar de einder en het landschap dat ontroert en verstilt en vertraagt.

En wat zijn we plots groot geworden. De gevolgen harder, de toekomst onontkoombaarder en echter. Dat dromen, dat huppelen, zingen en giechelen zeldzamer. De stiltes zwaarder, geladen.

Wat zijn we plots ondraaglijk groot geworden. Ik kan er om janken, om wat kwijt is. Een versie van mezelf die ik nog koester en mis maar die kwijt is. Maar het ontroert me dat we elkaar niet (altijd) kwijt zijn. En soms is het verdomd moeilijk en soms lukt het niet. Maar vandaag is het zoals een mooie begrafenis, zo triest en toch zo mooi. En we genieten van die intensiteit. En we vinden mekaar af en toe.

Advertenties
Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: